Konkurs Piosenki Eurowizji
Konkurs Piosenki Eurowizji (ang. Eurovision Song Contest, fr. Concours Eurovision de la Chanson, potocznie Eurowizja) - organizowany od 1956, zwykle w kwietniu lub maju, coroczny konkurs muzyczny, w którym udział biorą przedstawiciele publicznych stacji telewizyjnych zrzeszonych w Europejskiej Unii Nadawców (EBU).
Największe przedsięwzięcie Europejskiej Unii Nadawców, zarówno pod względem technicznym jak i finansowym. Jest to widowisko telewizyjne z udziałem publiczności, składające się z prezentacji "na żywo" na scenie piosenek reprezentujących poszczególne kraje oraz następującego po nim głosowania, uwieńczonego wręczeniem statuetki Grand Prix wykonawcy i autorom zwycięskiej piosenki. Czas trwania całego programu przewidziany jest na trzy godziny. Widowisko przeznaczone jest przede wszystkim do transmisji na żywo.
Od 2003 roku odbywa się również Konkurs Piosenki Eurowizji dla Dzieci (ang. Junior Eurovision Song Contest), będący odpowiednikiem Konkursu Piosenki Eurowizji przeznaczonym dla młodszej części widowni.
Każdy kraj będący pełnoprawnym członkiem EBU może co roku zgłosić do Konkursu Piosenki Eurowizji jeden utwór. Zgłoszenia dokonuje publiczna telewizja reprezentująca dany kraj. Piosenka musi być wykonana na żywo podczas konkursu przez grupę maksymalnie 6 artystów. Każdy z wykonawców musi mieć ukończone 16 lat najpóźniej w dniu występu. Długość piosenki nie może przekraczać trzech minut. Pierwsza publiczna emisja piosenki lub pierwsza publikacja fonograficzna nie może mieć miejsca wcześniej, niż w październiku roku poprzedzającego konkurs.
Bezpośrednio po prezentacji piosenek w każdym z uczestniczących krajów następuje głosowanie. Dawniej głosy przyznawali członkowie specjalnych jury narodowych. Zgodnie z regułami obowiązującymi od 1998 roku, zwycięzcę wybierają telewidzowie głosujący - oddzielnie w każdym kraju - za pomocą telefonów i SMS-ów (w Polsce w systemie Audiotele). W głosowaniach pomija się piosenkę własnego kraju. Na podstawie wyników głosowania prezenterzy telewizyjni z poszczególnych krajów ogłaszają liczbę punktów przyznanych najwyżej ocenionym piosenkom. Od roku 1975 punktami nagradza się 10 piosenek, przy czym najwyżej oceniona otrzymuje 12 punktów, kolejna 10 punktów, a pozostałe od 8 do 1 punktu. Liczba punktów uzbieranych przez każdą piosenkę jest obliczana na bieżąco, bezpośrednio po zakończeniu prezentacji wyników następuje wręczenie nagrody Grand Prix i powtórne wykonanie zwycięskiego utworu. Zwycięski kraj zdobywa prawo organizacji przyszłorocznej edycji konkursu.
Od roku 2004 Konkurs Piosenki Eurowizji składa się z dwóch koncertów. Pierwszy z nich, tzw. półfinał, odbywa się 2-3 dni przed właściwym finałem konkursu. Dziesięć najwyżej notowanych piosenek z półfinału przechodzi do finału, gdzie konkuruje z czternastoma innymi piosenkami, zakwalifikowanymi do finału na podstawie wyników punktowych krajów podczas poprzedniej edycji konkursu. Taka formuła pozwala na udział w konkursie do 40 państw (formuła jednodniowa pozwalała na udział około 24 państw). W 2008 roku wprowadzono dwa półfinały, dlatego ilość państw mogących wziąć udział znacznie się zwiększyła (jeśli wzięłyby udział w konkursie 53 państwa to wcale nie było by tam "ciasno")
Kolejność
Członkowie Europejskiej Unii Nadawców zgłaszają kandydaturę swoich państw do konkursu.
W każdym, ze zgłoszonych państw odbywają się Krajowe Eliminacje (głosowanie za pomocą Audiotele i poprzez SMS-y), lub kandydata wybiera specjalnie powołana komisja.
Przez następne kilka miesięcy odbywają się różne przygotowania i koncerty promujące wykonawców w Europie.
Na tydzień przed rozpoczęciem konkursu wszyscy kandydaci zbierają się w mieście, w którym odbędzie się konkurs i zdobywają uznanie w specjalnych konkursach dla fanów.
Według zasad wprowadzonych w 2004 r. kraje, które wywalczyły miejsca w pierwszej dziesiątce podczas poprzedniego konkursu, automatycznie przechodzą do finału. Zasada ta przestanie obowiązywać w 2008 roku kiedy zapewnione miejsce w finale bedzie mieć tylko zwycięzca i tzw. "Wielka Czwórka" czyli Francja,Niemcy,Hiszpania i Wielka Brytania
Pozostałe kraje biorą udział w półfinałach, które zazwyczaj odbywają się 2-3 dni przed finałem. Głosowanie w półfinałach jest tajne, tzn., że nie ujawnia się ile punktów otrzymał dany kraj, a wyczytuje się tylko dziesiątkę artystów, którzy wezmą udział w finale.
Wszyscy wykonawcy prezentują się podczas finałów.
Pod koniec głosowania przedstawiciele poszczególnych krajów (niekoniecznie tych występujących w finale), odczytują przyznane punktacje. Każdy kraj może przydzielić kolejno 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10 i 12 punktów.
W 2006 r. wprowadzono zasadę, że przedstawiciel wyczytuje tylko punktację od 8 do 12, a reszta zostaje wyświetlona automatycznie na cyfrowej tablicy.
Gdy już wszystkie kraje przydzieliły swoje punkty, Europa poznaje kolejnego zwycięzcę.
Konkurs kończy się uroczystym występem laureata.
Historia
W połowie lat 50. XX wieku członkowie Europejskiej Unii Nadawców ustanowili komitet, którego celem było opracowanie wizji programu rozrywkowego, realizowanego wspólnie przez kraje europejskie. W styczniu 1955 roku w Monako komitet pod przewodnictwem Marcela Bezençona - szefa Telewizji Szwajcarskiej - przedstawił pomysł powołania konkursu piosenki, wzorowanego na Festiwalu w San Remo. 19 października 1955 roku podjęto decyzję, że pierwszy konkurs Eurowizji (nazwany wówczas Eurovision Grand Prix) odbędzie się wiosną 1956 w Lugano (Szwajcaria). W roku 1956 każdy kraj przedstawił dwie piosenki, w następnych latach zawsze każdy kraj reprezentowała jedna piosenka. W roku 1956 udział w konkursie brało 7 krajów, w roku 2007 krajów tych było aż 42.
W roku 1958 w Hilversum (Holandia) Domenico Modugno reprezentował Włochy, zajmując ostatecznie 3. pozycję. Występowi towarzyszyły niestety problemy techniczne, co zmusiło artystę do powtórnego wykonania piosenki. Z kolei utwór zatytułowany "Nel Blu, Dipinto Di Blu", stał się wkrótce światowym przebojem, znanym jako "Volare". Nagranie dotarło do szczytu amerykańskiego Billboardu i przyniosło Domenico trzy statuetki Grammy.
Po raz pierwszy w sobotni wieczór Konkurs Piosenki Eurowizji (w skrócie ESC - od angielskiej nazwy) odbył się 18 marca 1961 roku w Cannes (Francja). Dwa lata później organizowanie finału właśnie w sobotę stało się eurowizyjną tradycją.
14. Konkurs Piosenki Eurowizji w Madrycie (Hiszpania) przeszedł do historii ze względu na rekordową liczbę zwycięzców. Aż cztery państwa zdobyły tę samą, najwyższą ilość punktów - Wielka Brytania, Holandia, Francja i Hiszpania. Reprezentantka Hiszpanii wzbudziła ponadto sporo zamieszania swoją suknią wykonaną z porcelany oraz poruszaniem się w trakcie występu - tańczenie podczas wykonywania utworu było wówczas niedozwolone.
Festiwal z roku 1970 był transmitowany na żywo w Brazylii i Chile. Wówczas też zapoczątkowano emitowanie, przed poszczególnymi występami, krótkich filmowych pocztówek, prezentujących kraj aktualnie przygotowujący się do wejścia na scenę. Dziś jest to wciąż eurowizyjną tradycją.
Od 1971 roku na scenie może występować maksymalnie 6 osób (soliści, tancerze i muzycy). Zwyciężczyni, Severine, była pierwszą w historii ESC osobą, reprezentująca kraj (Monako), w którym nawet nigdy nie była.
Podczas Konkursu w roku 1974 w Brighton (Wielka Brytania) zwyciężyła szwedzka grupa ABBA, z piosenką "Waterloo". Wkrótce po tym zespół zdobył światową popularność.
Kanadyjka, Céline Dion, zdobyła dla Szwajcarii eurowizyjne Grand Prix w roku 1988. Pomimo tego, że była krytykowana za dziką fryzurę, dzięki konkursowi stała się szybko gwiazdą światowego formatu.
W roku 1989, występ jedenastoletniej reprezentantki Francji - Nathalie Paque wzbudził kontrowersje, właśnie przez jej wiek. To doprowadziło do wprowadzenia zasady, mówiącej że wykonawca musi mieć min. 16 lat. W tym samym roku wprowadzono obowiązujące w prawie niezmieniony sposób do dziś zasady dotyczące postępowania w przypadku remisu. Jeśli dwa państwa zdobędą identyczną liczbę punktów, to zwycięstwo przypadnie tej piosence, której więcej razy przyznano 12 punktów. Jeśli to nie pomoże w rozstrzygnięciu, policzone zostaną dziesiątki - i tak dalej aż do wyłonienia zwycięzcy. Obecnie najpierw pod uwagę bierze się liczbę państw, które oddały jakąkolwiek ilość punktów na remisujące piosenki - utwór, na który głosowało więcej krajów, zdobywa Grand Prix, a dopiero w przypadku remisu liczy się dwunastki etc.
Polska zadebiutowała na Konkursie Piosenki Eurowizji w 1994 roku. Występ Edyty Górniak został bardzo wysoko oceniony - piosenka "To Nie Ja" zajęła ostatecznie drugą lokatę. Podczas próby generalnej, która wówczas była już oceniana przez jury, ze względu na problemy z gardłem artystka wykonała część utworu w języku angielskim, co było niezgodne z regulaminem konkursu. 6 krajów wystąpiło o dyskwalifikację piosenkarki. Ponieważ jednak do odsunięcia Polski od rywalizacji potrzebne były głosy sprzeciwu od 13 uczestników (spośród 25 biorących udział), wobec czego Edyta Górniak wystąpiła podczas finału, zdobywając dla Polski najlepszą jak dotąd pozycję.
Występ Dany International w 1998 w barwach Izraela przełamał pewne tabu. Artystka, która kilka lat wcześniej przeszła operację zmiany płci, spotykała się z wieloma protestami dotyczącymi jej pojawienia się na scenie - głównie ze strony własnych rodaków. Wywołała też małe zamieszanie, występując w skromnej sukience, zamiast w stroju uszytym przez znanego projektanta specjalnie na tę okazję. Dopiero po odebraniu Grand Prix za zwycięstwo, które przyniósł jej utwór "Diva", Dana International pojawiła się w kolorowej, ozdabianej piórami sukni.
Od roku 2004 ESC odbywał się w dwóch etapach - z półfinału 10 państw awansowało do finału, w którym miejsce zagwarantowane miało 10 krajów najlepszych w poprzednim roku oraz tzw. Wielka Czwórka (Niemcy, Francja, Wielka Brytania i Hiszpania), finansująca konkurs w największym stopniu. Taka formuła pozwalała na wzięcie udziału nawet 40 uczestnikom (w roku 2004 było ich 36, następnie 39, w roku 2005.
W związku z bardzo długim półfinałem i coraz większą ilością państw chętnych do wzięcia udziału w Eurowizji, EBU zadecydowała, że od 2008 roku koncert finałowy będą poprzedzać 2 półfinały, a sam finał będzie składać się z państwa organizującego konkurs, 20 państw z półfinałów (10 z jednego i 10 z drugiego) oraz Wielkiej Czwórki. Państwa zajmujące wyższe lokaty w poprzednim roku nie miały już zagwarantowanego miejsca w finale.
W roku 2009, w związku z tegorocznym zwycięstwem Dimy Bilana, Konkurs Piosenki Eurowizji po raz pierwszy odbędzie się w Rosji. Do organizacji konkursu wytypowano trzy miasta: Moskwę, Sankt Petersburg i Soczi, z czego wygrała Moskwa
Tu moze byc wasza reklama!
Prosze pisac na adres janowski88-2009@wp.pl
Warning: file_get_contents(../mielonka.txt) [function.file-get-contents]: failed to open stream: No such file or directory in /home/gadu-gadu/ftp/wiki-info-z-dynadot/x8c3osk.info/silnik/linki.php on line 2
Warning: file_get_contents(../linki.txt) [function.file-get-contents]: failed to open stream: No such file or directory in /home/gadu-gadu/ftp/wiki-info-z-dynadot/x8c3osk.info/silnik/linki.php on line 4
IAM :: :: Faits divers
9-7, Freeman représente pour son école
K.Rhyme Le Roi pur MC arabica
La fine lame apparaît au coeur de la bataille
Je tranche dans le vif, reste sur les railles sur le sujet,
Poussés à s'entasser dans les quartiers
Ecartés, rêves, niquer des fourgons blindés,
Se blinder pour pas se faner, caner
Tel un tox, flâner, planer, se faire oublier, prêt à enterrer
Le monde se divise en deux parties, le Bien et le Mal
Y'a pas cinquante chemins cousin, tu comprends
Mes rimes s'étalent, râle, je représente les chacals
Pâle à cause des sticks qu'on extermine
Comme un tueur à gage nique ces balles
Combien de mes potes partent sans me dire au revoir
Combien fonctionnent avec des doses en gramme qui parcourent le sang
Comme le Mal a parcouru le temps,
De temps en temps la Foi apparaît
On fait du bien après ça disparaît, la réalité de nos jours est dure à accepter
Bon paté ou bien se faire chier, il faut choisir, du matin au soir
Après l'action comme un pouilleux cherchant des francs
Pour assouvir mes désirs de clando, hjo, facile à planter dans le dos
Sous l'effet des (arabes) c'est pas facile
Jouer le mauvais garçon style le devil
Mais le soir dans le quartier c'est pas pareil
Les pères dorment , les fils se réveillent
Les anges dorment, les bliss se réveillent
Le soir dans le quartier j'entend les démons ricaner
Contempler l'enfer défoncé c'est pas censé
Dépenser sans compter sur la sensé, aussi coincé
Marie-janne m'a dévergondée, hanté par le mauvais sort
Planté, combien de fois, je compte plus mais y'a toujours la Foi cousin
Au sein du vice, matrice du Mal, matricule Freeman
Combattre bliss la cible principale, pâle à cause des joints
Trop de soucis chez mes frères sur nos terres
Protège ton fric, la faim persiste, je piste la pisse du vrai journaliste
Insiste avec un m.i.c., loin de moi la politique, critique en connaissance de cause
Basique dans mes propos, en haut, c'est pas chez moi, quoi ?
On peut pas manger dans la même assiette
Voie qui je reflète, ceux qui courent devant bas-bec le soir fêter la fuite,
cuite avec des whisky secs
Ensuite, la suite vient au feeling, on bégaye, la bouche qui bègue
Les yeux gonflés, foncer, foncer, pas regarder le passé le futur va s'échapper
Pion, c'est pas pour moi, je veux pas couler
Tous les jours je trouve des failles dans ton système pour te saoûler
Comme tu soûles mes frères, enculé, cité tel un élément perturbateur
L'orateur se pose, capte des paroles qui sortent du coeur minot
J'ai fais confiance à l'école, à présent zingué mia
Je nage dans la merde comme une saule
Seul la clef de sol me sert de sol
La seule qui m'ait pas trahie pour mon pactole
Mon intellect, selecte mes amis, prie pour mes ennemis
Et dans mon entourage la rage mène
Les frères ramènent les sirènes et moi c'est pareil, pas différent, comme les autres
Pourtant sent la différence du sens dans mes textes, cessent les messes basses
Le sous-marin émerge, pression, décompression, j'ouvre le sas
Ressasse tes souvenir, j'te faisais rire, quoi tu ries plus ?
Eh pougas, à dix ans, dix ans sont passés pour en arriver là où j'en suis
Je suis fatigué, mon Q.I. je le connais pas mais je vois,
Autour de moi la hala, la foi se perd pour plaire
Faire l'intéressant devant son clan
Plein de risques, peut-être s'en aller les deux pieds devant
Inattendu, comme une garde à vue mes rimes puent la sueur, lueur
J'oeuvre pour ma famille, vas-y contemple mon oeuvre
Le manoeuvre a fait ces preuves, jette la tienne
Comme un homme fidèle jetterait une chienne, une nympho
Poto, moralement ça va pas, physiquement ça va pas
Les on a pas solution le mic mon appât, le coeur froid, glacé,
quand on parle d'ennui je suis rassasié
J'ai pas d'chance, le secret et le mensonge rongent ma ville
Les diables deviennent des anges et vice-versa
Les tables rondes se forment, les jeunes,
les hommes se comptent verbalement depuis cent ans
Dans la rue t'as pas le temps, le temps de discutailler,
Deux, trois mots en l'air faut guerroyer
Pour mener une vie comme on l'entend, ça y est le peuple c'est réveillé, le côté clair
N'est pas en fait, l'imparfait à fait son état pour nous baiser, affaissés
Il accroît, rouler, péter, l'impatient se fait sentir pour fuir la terre maudite néné
Peinés, enchaînés, conclusions déchaînées, finir dans une cours à tourner
Dehors, autour d'un café, les arraches se font à la sans pitié
Terré dans un terrier, la loi de la jungle guide pour bouffer, ne pas crever
Fonder pour sonder, condés, ma clique défonce comme du shit, mieux que les cachets
Allez, va te cacher, du fond des bas fond on voit pas toujours s'qui y'a autour
Parfois, les descentes foudroient, pour les rapras c'est pas pour ça
qu'on va pas frapper les verrous derrière les autres
Les autres te rotent à la figure après un Vache Qui Rie pain sec
L'échec pousse les tox à faire des affaires dans les geôles
Les chiffes molles ramassent des claques
Quand on fait un pacte avec le diable, rien n'est fiable
Reçoit se morceau comme une fable, palpable sont mes feuilles
L'oeil ouvert, j'aime le vers, je prépare mon cercueil
La confiance, niente, le respect, y'en a plus
Comment ne pas y penser, le sang pisse tout autour de nous
Trop de vautours, soit censé, clamser pour cent francs
Le bon sens brut pour les truands doit s'imposer
En effet, plaisanter, j'ai plus le temps
Amené à combattre, sent la puissance des combattants de Mars
Tu peux en débattre, alors que les autres se prennent un coup de batte
Pour des plaques, on blanchit la vie des êtres au noir, l'éternité dans le placard
Faut le vouloir, et mouvoir, mon but précis, saisi par l'envie d'un semblant de paradis sur terre
On me maudit, suivi à présent, vaillant guerrier du Micro d'Argent
Apporte la bonne parole aux gens fréros
Chez nous y'a pas de plan, enculé
Paix à ceux qui nous ont quittés trop tôt
Mortadan en moto, Gomez, c'était des minos, et j'en oublie
Pris par la folie, Edouard Toulouse devient leur paradis
Combien, combien, combien encore, le mauvais sort nous accable
Eh toi en haut écoute les minables
Mes pensées voyagent sur les dunes de sable depuis quinze ans
Savoir ce que je sais à cet âge, c'est flagrant
Les grands restent grands, les petits restent petits sûr certains plient
On gagne et puis on survit, eh puis quoi, après
Qu'est ce qu'on fait pour ces semblables, blâme, je sort mon arme, flamme, larme
Le dragon du profane, qu'elle soit brûlé ton âme comme celle du shitan
Fait divers signé Freeman
9-7, l'École Du Micro d'Argent
sous des diamants représente ma famille avant tous
Les mecs de rue, tu l'sais, Belsunce, la Fac, Panier, Felix, Piète, Laurier,
Tous les quartiers de Mars Fait divers