Konkurs Piosenki Eurowizji
Konkurs Piosenki Eurowizji (ang. Eurovision Song Contest, fr. Concours Eurovision de la Chanson, potocznie Eurowizja) - organizowany od 1956, zwykle w kwietniu lub maju, coroczny konkurs muzyczny, w którym udział biorą przedstawiciele publicznych stacji telewizyjnych zrzeszonych w Europejskiej Unii Nadawców (EBU).
Największe przedsięwzięcie Europejskiej Unii Nadawców, zarówno pod względem technicznym jak i finansowym. Jest to widowisko telewizyjne z udziałem publiczności, składające się z prezentacji "na żywo" na scenie piosenek reprezentujących poszczególne kraje oraz następującego po nim głosowania, uwieńczonego wręczeniem statuetki Grand Prix wykonawcy i autorom zwycięskiej piosenki. Czas trwania całego programu przewidziany jest na trzy godziny. Widowisko przeznaczone jest przede wszystkim do transmisji na żywo.
Od 2003 roku odbywa się również Konkurs Piosenki Eurowizji dla Dzieci (ang. Junior Eurovision Song Contest), będący odpowiednikiem Konkursu Piosenki Eurowizji przeznaczonym dla młodszej części widowni.
Każdy kraj będący pełnoprawnym członkiem EBU może co roku zgłosić do Konkursu Piosenki Eurowizji jeden utwór. Zgłoszenia dokonuje publiczna telewizja reprezentująca dany kraj. Piosenka musi być wykonana na żywo podczas konkursu przez grupę maksymalnie 6 artystów. Każdy z wykonawców musi mieć ukończone 16 lat najpóźniej w dniu występu. Długość piosenki nie może przekraczać trzech minut. Pierwsza publiczna emisja piosenki lub pierwsza publikacja fonograficzna nie może mieć miejsca wcześniej, niż w październiku roku poprzedzającego konkurs.
Bezpośrednio po prezentacji piosenek w każdym z uczestniczących krajów następuje głosowanie. Dawniej głosy przyznawali członkowie specjalnych jury narodowych. Zgodnie z regułami obowiązującymi od 1998 roku, zwycięzcę wybierają telewidzowie głosujący - oddzielnie w każdym kraju - za pomocą telefonów i SMS-ów (w Polsce w systemie Audiotele). W głosowaniach pomija się piosenkę własnego kraju. Na podstawie wyników głosowania prezenterzy telewizyjni z poszczególnych krajów ogłaszają liczbę punktów przyznanych najwyżej ocenionym piosenkom. Od roku 1975 punktami nagradza się 10 piosenek, przy czym najwyżej oceniona otrzymuje 12 punktów, kolejna 10 punktów, a pozostałe od 8 do 1 punktu. Liczba punktów uzbieranych przez każdą piosenkę jest obliczana na bieżąco, bezpośrednio po zakończeniu prezentacji wyników następuje wręczenie nagrody Grand Prix i powtórne wykonanie zwycięskiego utworu. Zwycięski kraj zdobywa prawo organizacji przyszłorocznej edycji konkursu.
Od roku 2004 Konkurs Piosenki Eurowizji składa się z dwóch koncertów. Pierwszy z nich, tzw. półfinał, odbywa się 2-3 dni przed właściwym finałem konkursu. Dziesięć najwyżej notowanych piosenek z półfinału przechodzi do finału, gdzie konkuruje z czternastoma innymi piosenkami, zakwalifikowanymi do finału na podstawie wyników punktowych krajów podczas poprzedniej edycji konkursu. Taka formuła pozwala na udział w konkursie do 40 państw (formuła jednodniowa pozwalała na udział około 24 państw). W 2008 roku wprowadzono dwa półfinały, dlatego ilość państw mogących wziąć udział znacznie się zwiększyła (jeśli wzięłyby udział w konkursie 53 państwa to wcale nie było by tam "ciasno")
Kolejność
Członkowie Europejskiej Unii Nadawców zgłaszają kandydaturę swoich państw do konkursu.
W każdym, ze zgłoszonych państw odbywają się Krajowe Eliminacje (głosowanie za pomocą Audiotele i poprzez SMS-y), lub kandydata wybiera specjalnie powołana komisja.
Przez następne kilka miesięcy odbywają się różne przygotowania i koncerty promujące wykonawców w Europie.
Na tydzień przed rozpoczęciem konkursu wszyscy kandydaci zbierają się w mieście, w którym odbędzie się konkurs i zdobywają uznanie w specjalnych konkursach dla fanów.
Według zasad wprowadzonych w 2004 r. kraje, które wywalczyły miejsca w pierwszej dziesiątce podczas poprzedniego konkursu, automatycznie przechodzą do finału. Zasada ta przestanie obowiązywać w 2008 roku kiedy zapewnione miejsce w finale bedzie mieć tylko zwycięzca i tzw. "Wielka Czwórka" czyli Francja,Niemcy,Hiszpania i Wielka Brytania
Pozostałe kraje biorą udział w półfinałach, które zazwyczaj odbywają się 2-3 dni przed finałem. Głosowanie w półfinałach jest tajne, tzn., że nie ujawnia się ile punktów otrzymał dany kraj, a wyczytuje się tylko dziesiątkę artystów, którzy wezmą udział w finale.
Wszyscy wykonawcy prezentują się podczas finałów.
Pod koniec głosowania przedstawiciele poszczególnych krajów (niekoniecznie tych występujących w finale), odczytują przyznane punktacje. Każdy kraj może przydzielić kolejno 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10 i 12 punktów.
W 2006 r. wprowadzono zasadę, że przedstawiciel wyczytuje tylko punktację od 8 do 12, a reszta zostaje wyświetlona automatycznie na cyfrowej tablicy.
Gdy już wszystkie kraje przydzieliły swoje punkty, Europa poznaje kolejnego zwycięzcę.
Konkurs kończy się uroczystym występem laureata.
Historia
W połowie lat 50. XX wieku członkowie Europejskiej Unii Nadawców ustanowili komitet, którego celem było opracowanie wizji programu rozrywkowego, realizowanego wspólnie przez kraje europejskie. W styczniu 1955 roku w Monako komitet pod przewodnictwem Marcela Bezençona - szefa Telewizji Szwajcarskiej - przedstawił pomysł powołania konkursu piosenki, wzorowanego na Festiwalu w San Remo. 19 października 1955 roku podjęto decyzję, że pierwszy konkurs Eurowizji (nazwany wówczas Eurovision Grand Prix) odbędzie się wiosną 1956 w Lugano (Szwajcaria). W roku 1956 każdy kraj przedstawił dwie piosenki, w następnych latach zawsze każdy kraj reprezentowała jedna piosenka. W roku 1956 udział w konkursie brało 7 krajów, w roku 2007 krajów tych było aż 42.
W roku 1958 w Hilversum (Holandia) Domenico Modugno reprezentował Włochy, zajmując ostatecznie 3. pozycję. Występowi towarzyszyły niestety problemy techniczne, co zmusiło artystę do powtórnego wykonania piosenki. Z kolei utwór zatytułowany "Nel Blu, Dipinto Di Blu", stał się wkrótce światowym przebojem, znanym jako "Volare". Nagranie dotarło do szczytu amerykańskiego Billboardu i przyniosło Domenico trzy statuetki Grammy.
Po raz pierwszy w sobotni wieczór Konkurs Piosenki Eurowizji (w skrócie ESC - od angielskiej nazwy) odbył się 18 marca 1961 roku w Cannes (Francja). Dwa lata później organizowanie finału właśnie w sobotę stało się eurowizyjną tradycją.
14. Konkurs Piosenki Eurowizji w Madrycie (Hiszpania) przeszedł do historii ze względu na rekordową liczbę zwycięzców. Aż cztery państwa zdobyły tę samą, najwyższą ilość punktów - Wielka Brytania, Holandia, Francja i Hiszpania. Reprezentantka Hiszpanii wzbudziła ponadto sporo zamieszania swoją suknią wykonaną z porcelany oraz poruszaniem się w trakcie występu - tańczenie podczas wykonywania utworu było wówczas niedozwolone.
Festiwal z roku 1970 był transmitowany na żywo w Brazylii i Chile. Wówczas też zapoczątkowano emitowanie, przed poszczególnymi występami, krótkich filmowych pocztówek, prezentujących kraj aktualnie przygotowujący się do wejścia na scenę. Dziś jest to wciąż eurowizyjną tradycją.
Od 1971 roku na scenie może występować maksymalnie 6 osób (soliści, tancerze i muzycy). Zwyciężczyni, Severine, była pierwszą w historii ESC osobą, reprezentująca kraj (Monako), w którym nawet nigdy nie była.
Podczas Konkursu w roku 1974 w Brighton (Wielka Brytania) zwyciężyła szwedzka grupa ABBA, z piosenką "Waterloo". Wkrótce po tym zespół zdobył światową popularność.
Kanadyjka, Céline Dion, zdobyła dla Szwajcarii eurowizyjne Grand Prix w roku 1988. Pomimo tego, że była krytykowana za dziką fryzurę, dzięki konkursowi stała się szybko gwiazdą światowego formatu.
W roku 1989, występ jedenastoletniej reprezentantki Francji - Nathalie Paque wzbudził kontrowersje, właśnie przez jej wiek. To doprowadziło do wprowadzenia zasady, mówiącej że wykonawca musi mieć min. 16 lat. W tym samym roku wprowadzono obowiązujące w prawie niezmieniony sposób do dziś zasady dotyczące postępowania w przypadku remisu. Jeśli dwa państwa zdobędą identyczną liczbę punktów, to zwycięstwo przypadnie tej piosence, której więcej razy przyznano 12 punktów. Jeśli to nie pomoże w rozstrzygnięciu, policzone zostaną dziesiątki - i tak dalej aż do wyłonienia zwycięzcy. Obecnie najpierw pod uwagę bierze się liczbę państw, które oddały jakąkolwiek ilość punktów na remisujące piosenki - utwór, na który głosowało więcej krajów, zdobywa Grand Prix, a dopiero w przypadku remisu liczy się dwunastki etc.
Polska zadebiutowała na Konkursie Piosenki Eurowizji w 1994 roku. Występ Edyty Górniak został bardzo wysoko oceniony - piosenka "To Nie Ja" zajęła ostatecznie drugą lokatę. Podczas próby generalnej, która wówczas była już oceniana przez jury, ze względu na problemy z gardłem artystka wykonała część utworu w języku angielskim, co było niezgodne z regulaminem konkursu. 6 krajów wystąpiło o dyskwalifikację piosenkarki. Ponieważ jednak do odsunięcia Polski od rywalizacji potrzebne były głosy sprzeciwu od 13 uczestników (spośród 25 biorących udział), wobec czego Edyta Górniak wystąpiła podczas finału, zdobywając dla Polski najlepszą jak dotąd pozycję.
Występ Dany International w 1998 w barwach Izraela przełamał pewne tabu. Artystka, która kilka lat wcześniej przeszła operację zmiany płci, spotykała się z wieloma protestami dotyczącymi jej pojawienia się na scenie - głównie ze strony własnych rodaków. Wywołała też małe zamieszanie, występując w skromnej sukience, zamiast w stroju uszytym przez znanego projektanta specjalnie na tę okazję. Dopiero po odebraniu Grand Prix za zwycięstwo, które przyniósł jej utwór "Diva", Dana International pojawiła się w kolorowej, ozdabianej piórami sukni.
Od roku 2004 ESC odbywał się w dwóch etapach - z półfinału 10 państw awansowało do finału, w którym miejsce zagwarantowane miało 10 krajów najlepszych w poprzednim roku oraz tzw. Wielka Czwórka (Niemcy, Francja, Wielka Brytania i Hiszpania), finansująca konkurs w największym stopniu. Taka formuła pozwalała na wzięcie udziału nawet 40 uczestnikom (w roku 2004 było ich 36, następnie 39, w roku 2005.
W związku z bardzo długim półfinałem i coraz większą ilością państw chętnych do wzięcia udziału w Eurowizji, EBU zadecydowała, że od 2008 roku koncert finałowy będą poprzedzać 2 półfinały, a sam finał będzie składać się z państwa organizującego konkurs, 20 państw z półfinałów (10 z jednego i 10 z drugiego) oraz Wielkiej Czwórki. Państwa zajmujące wyższe lokaty w poprzednim roku nie miały już zagwarantowanego miejsca w finale.
W roku 2009, w związku z tegorocznym zwycięstwem Dimy Bilana, Konkurs Piosenki Eurowizji po raz pierwszy odbędzie się w Rosji. Do organizacji konkursu wytypowano trzy miasta: Moskwę, Sankt Petersburg i Soczi, z czego wygrała Moskwa
Tu moze byc wasza reklama!
Prosze pisac na adres janowski88-2009@wp.pl
Warning: file_get_contents(../mielonka.txt) [function.file-get-contents]: failed to open stream: No such file or directory in /home/gadu-gadu/ftp/wiki-info-z-dynadot/x8c3osk.info/silnik/linki.php on line 2
Warning: file_get_contents(../linki.txt) [function.file-get-contents]: failed to open stream: No such file or directory in /home/gadu-gadu/ftp/wiki-info-z-dynadot/x8c3osk.info/silnik/linki.php on line 4
IAM :: :: Les je veux etre
Comme Johnny dansait le twist sur le beat
Je t'invite au royaume des flics dans le pays des mythomanes
Écoutes, Chill, il est temps que tu nous parles des je veux être gang
Un jour je me promenais dans mon quartier
Lorsque je vis une foule de mecs tous habillés
De la même couleur, un vif jaune d'?uf
Quand s'amena celui qui me paraissait le chef
Il s'approcha de moi, j'étais sapé en noir
Il me dit tu ne passeras pas dans mon territoire
Beuarr, dégage, je suis crevé il est tard
L'arrêt de bus est à côté, je vais m'asseoir
Il m'agrippa, s'accrocha, me glissa un splif
J'étais devant un phénomène rare, un grif
Tu vois le genre de type qui te regarde un film
Et qui finit avec un torchon ou un pendentif
Sur la tronche je lui en ai collée une
Le mes de la meute lui a même pris ses tunes
Puis il est parti, aux États-Unis voir ce qu'il appelle ses amis
À L.A. on rit encore de lui
Les je veux être martyre sont des sujets en plein délire
Ils aiment morfler pour mieux se plaindre,
Ce n'est pas leur intelligence
Mais leur connerie qui est à craindre
Adolescents ils sont déjà gueule
Ils ont peur, ils ont froids, ils veulent rester seuls
Cool, la station orbitale Mir, vous connaissez ?
Dès qu'elle est construite on les y envoie en premier
Quelques fois ils deviennent fous,
T-shirt noir et croix à l'envers autour du cou
Au bord du suicide des années, ils n'ont pas écouté
La musique des sales groupes
Leurs paroles déprimantes
Les mots en ave, cave, rave, bac ave, new ave, sois brave
Je te dis pas quand ils dansent, ça swingue dur
C'est une vraie souffrance
Soyons explicites, écoutes bien Chill
Il me revient en mémoire un certain moi d'avril
En bas de ma rue je me relaxais quand je vis une fille
Allongée sur le côté elle semblait mal en point
Que de traces de griffes, manifestement elle s'était pris quelques gifles
Je me suis élancé pour aller l'aider à se relever quand elle a crié
C'est lui qui m'a agressée,
J'ai lorgné du côté gauche, lorgné du côté droit
Pris un bout de bois, une volée dans le foie
La morale est : compte 1, 2, 3
Car cette tarée s'effondra comme un château de cartes
Comme ça si les flics arrivent pour m'accuser
Je saurais vraiment pourquoi je me suis fait embarqué
Conclusion, le sujet peut se résumer,
On constate une recrudescence de tarés
Choisis tes amis, mets de côté ceux que tu reconnais être des tarés de la vie
Ils te copient peut-être, ils sont cons et dangereux,
Ils sont des je veux être
Ou... mais chante fin le cousin,
Le 3/4, le 3 pièces, le costume en lin,
Jamais de faux, toujours du cuir, jamais de sky,
Sans oublier les glasses, montures en écailles
Sur les poignés, autour du cou, des bijoux exhibés de partout
Souvent le soir dans l'assiette on ne trouve qu'un trou
Ouais mais t'as vu frère, que de la marque,
Le soir quand je sors, ça frappe
Tout dans les fringues, rien dans les poches,
2 jours après son estomac sonne les cloches
Mais bof il a l'habitude,
Ses couches culotte, quand il était petit,
C'était déjà des Lacoste
Chacun fait ce qu'il veut, certains font dans les pâtes,
Le journée c'est les sapes et le soirs on bouffe des pâtes,
Je connais la fin, laissez moi vous la raconter
Il finira habillé par Rivoir et carré,
Je passe du carré au rond,
Rond comme un nez de clown,
Le personnage animé de cartoon,
10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0,
Il s'est encore planté sur ce morceau
Bozzo, sans rire, c'est un cas qu'on ne peut guérir
Les je veux être mc sont en passe de nous envahir,
Ils se sont regroupés pour former une confrérie,
J'ai découvert leur nom, une bolognaise farcie,
Interview du leader, ouais je suis un rappeur génial,
C'est ça rape moi donc un kilo d'emmental
Je le reconnais, tu a du beau linge,
Mais ne serais tu pas né pendant l'année du singe,
Celle qui a vu naître une nouvelle ethnie,
Celle des bandits de grand chemin,
Des truands, des voyous, mais la seule chose qu'ils volent,
C'est des bonbons c'est tout, il parle de prison,
Mais sa seule punition fut 1 heure au piquet,
Quelques coups de bâton,
Ça l'accable, et ces coups minables sont tous des échecs,
C'est vraiment lamentable,
Il parle télévision, et vidéo,
Poste Clarion et stéréo,
Tous ces articles concernant la hi-fi,
Achetés en gros, en promo chez Darty,
Il s'en vante, il s'imagine star c'est net,
Ce que je vois en lui c'est une grosse galette,
Et la seule fois où il aura volé,
C'est un tour de manège gratuit à l'ouverture de chez Mickey
Mickey, la face favorite du je veux être cultivé
Mais qui en fait n'est qu'un pitre,
La culture prend du temps mais lui apprend dans le magazine,
Qu'il a lu le jour d'avant, ainsi dans le courant d'un argument,
En discutant il emploie des mots de savants, mais,
Il ne sait pas pour autant où sont situés le Delta du Nil et le Yang-tseu-kiang,
Ils sont parmis nous, alors soyez sur vos gardes,
Peut-être à vos côté à l'instant nous regarde,
Ils ont projeté de dominer la planète,
Ils sont cons et dangereux, ce sont les je veux être.
IAM Index
Le Repos C'est La Santé
Malek arrive en booster
Ok, nous allons y aller
"Wari descends les vitres de la voiture s'il te plait !"
L'air est chaud, derrière on étouffe
"François arrête toi de taper dans la bouffe
Pouffe de rire si tu veux mais ce midi
A la plage on mangera des sandwichs
Et des ships, toi des algues"
La voiture démarre tôt le matin
Et s'arrêtera une heure après à l'ombre des pins
Rien n'est plus agréable que la vue du sable
L'odeur de la mer, des personnes aimables
Non, ouh, à fond la radio qu'est solo
A envoyée tous le monde à 20 mètre aussitôt
Sauf 2, 3 gamines de 15 ans qui nous font de l'oeil
Mmmh, je sors des francs et montre
De suite du doigt la baraque en face
Et leur dit "Petites, allez m'acheter une glace !"
Elles me donnent mon cône, je les remercient
En conseillant de retourner s'amuser à Barbie au bord de l'eau
Où la baignade est chaude et
Le bleu de la mer se confond avec le jaune
Voilà pourquoi j'aime tant me balader, pas vous ?
Avec ma douceur bras dessus, bras dessous
Sous les Tamaris une paire de tongs aux pieds
Le repos c'est la santé, ehhh ouais
Le soleil frappe d'une chaleur quasi étouffante
J'ai l'impression de porter un costume en amiante
Les gens commencent à arriver
Le sable se rempli de maillots échancrés
De mia et de jolies filles
C'est la ruée vers la buvette Coca ou Gini
Avant de se déshydrater, Defi court, je le suis
Je cherche mon frère pour lui dire de ce ramener
Mais le dormeur n'est pas prêt de se réveiller
Et de partout ça file, on sort le bidon d'huile
On se tartine côté face et côté pile
Malek, allongé sur le sable à l'affût
D'une proie sur laquelle il pourra fondre au moment voulu
Il n'a que l'embarras du choix, croyez-moi
Ici dans le Sud, question femmes on ne s'en remet pas
On regarde à 2 heures, à 6 heures, à midi
Le soir on se couche avec un torticolis
Devant moi passe un Tarzan le corps glissant, luisant
Le torse bien en avant, évidemment
Et juste à côté les Bidochons en masse débarquent
Tout y est, le Bob, le verre, le Marcel blanc, les scandales
Le minot se jète à l'eau en éclaboussant Tjoi
Qui sans le faire exprès hein, le noie
Le soleil navigue, je sens que je vais larver
Le repos c'est la santé, ehhh ouais